Hier volgt dan onze, ietwat late (althans voor ons doen), zesde nieuwsbrief vanaf ons domaine Roqueforette. Het is meteen de kersteditie van 2008.

Dat wij zo net voor de feestdagen met onze nieuwsbrief komen, komt mede doordat we een zeer druk en lang seizoen achter de rug hebben. Dat seizoen begon zeer vroeg in het voorjaar en liep door tot eind november Daarna is alleen de verhuur van de gîte “ons vrijstaande vakantiehuis” maar blijven doorgaan. Zelfs nu in de winter is hier gelukkig veel vraag naar.

Maar mede oorzaak van de late verschijning van onze nieuwsbrief is dat Ed half september een ongeluk heeft gehad met de motorkettingzaag. Het enige positieve hieraan is, dat wij nu wel weten dat de ambulance en ook de brandweer hier binnen 15min aanwezig zijn. En ook dat je als je gast van ons bent, op zo’n moment  beter niet toevallig over een van de kleine weggetjes hier moet fietsen omdat de hulpdiensten je met loeiende sirenes en zwaailichten aan je zo aan de kant rijden. Dus binnen 15min liepen er hier na het accident op ons terrein ineens 10 mensen van de hulpdiensten Ed zeer vakkundig te helpen en te begeleiden. En even later met alle sirenes weer aan mee in de ambulance. We zijn nog nooit zo snel in st-Lo geweest. maar nu in het hospitaal. Daar is Ed op vrijdagavond laat nog geopereerd aan zijn hand en ’s nachts om 01.30uur was het karwei geklaard. Na een verblijf van twee dagen (het weekend) mocht Ed zondags weer naar huis. Na een lange en zeer goede verzorging aan huis van een verpleegster, die om de dag langs kwam om de wond te verzorgen etc, heeft hij nu nog steeds drie keer per week fysiotherapie in Lessay.

Mede hierdoor zijn er veel plannen van ons doorgeschoven en hebben wij het even wat rustiger aan moeten doen. Dat kwam overigens ook weer niet zo slecht uit omdat wij eigenlijk ook wel toe waren aan wat vakantie en rust die ons nu meer gedwongen werd opgelegd. Dus hebben wij hier ook maar weer het positieve van ingezien en er weer wat leuks van gemaakt. Gelukkig kregen wij ook veel belangstelling van familie, vrienden en buren, en hadden we hulp nodig dan stonden buren en vrienden meteen klaar. Heel fijn.

Waar wij mede door dit voorval nu ook weer achterkwamen is, dat dit een van de “manieren” is om hier te integreren. Met wie we het hier ook over hebben, en dat is zo’n beetje half Laulne en omgeving en ook de mensen die op visite komen om te informeren hoe het nu gaat met ons, bijna alle mannen hebben wel een litteken laten zien dat mede door motorkettingzagen was veroorzaakt.. De een heeft nog een langer en groter litteken op zijn arm, hand of been dan de ander en trots dat ze er op zijn. Hier in de ‘campagne´ is de kettingzaag zo’n beetje het gereedschap om in je warmtebehoefte te voorzien (kachel- en haardhout). Je hoort hier in de winter het geluid van de kettingzaag best veel. Het is zo’n beetje de muziek van de campagne. Dus Ed is nu helemaal opgenomen in de lokale kettingzaaglittekenclub compleet met alle stoere verhalen want die zijn er ook genoeg natuurlijk en die moeten wij dan ook eerst allemaal aanhoren. En mochten wij eerdaags op ons terrein bomen gaan zagen staat er nu ook meteen een leger van mannen klaar om te helpen als dat nodig is. Want dat is hier wel geweldig en heerlijk om te ervaren: de sociale contacten en de enorme behulpzaamheid is hier enorm, en het is ook nog eens heel gezellig. Maar Ed heeft inmiddels nu wel speciale veiligheidshandschoenen gekocht voor al het zaagwerk dat hij nu toch al weer doet met de motorkettingzaag.

Omdat we nog hout voor de kachel moesten zagen maar dat nu even niet konden, kwam een bevriende boer uit de buurt met zijn tractor even een megagrote aanhanger vol gezaagd hout brengen. Zijn kinderen waren ook meegekomen en na het kiepen van die mega berg mooi droog kachelhout was het tijd voor een pastis. Diezelfde man kwam twee dagen later ook nog even vier megagrote balen vers hooi brengen voor de paarden omdat wij die nu ook niet konden halen, en ook dit  werd natuurlijk weer beklonken met een pastis en heel veel gezelligheid.

Deze inmiddels bevriende man werkt in een steenafgraving en hij zorgde ook nog eens voor extra grint en voor een vrachtwagen met aanhanger met 24 ton speciaal zand. Dit was een cadeau van Ed aan Doreen voor haar verjaardag, voor de paardenstal. Ja, wie heeft nu ooit 24ton zand cadeau gekregen voor haar verjaardag?  Wel moesten wij tijdens het verspreiden van deze superberg berg zand steeds denken aan die keer in juli dat wij op de camping ’s avonds nog 18ton grint lieten bezorgen. Die 18ton grint kwam rond 17.00uur, en wij begonnen meteen saampjes met het verspreiden hiervan over de weg van de camping, zo’n 200mtr. Maar al binnen twee minuten kwamen er gasten ons hiermee helpen, en “toevallig” stonden er ook al scheppen, harken en ook kruiwagens klaar “heel toevallig hoor” en met heel veel plezier, lol en veel lachen en zweten was deze berg rond 19.30uur helemaal verspreid en geëgaliseerd van onderaan de weg tot boven aan toe. En dus werd ook dit megaproject gevierd met alle gasten die hadden geholpen en  beklonken met lekkere drankjes en hapjes tot laat in de avond. Wat ook weer heel gezellig was.     

Dus hier moesten wij aan terugdenken toen wij saampjes begonnen aan het verspreiden en egaliseren van die 24ton zand voor de paardenstal, En wij maar kijken of er misschien toch niet toevallig nog wat gasten op de camping stonden. Maar na een dag of vier en wat natte ruggen was ook dit klusje geklaard en had Doreen meteen al ontzettend  “genoten” van haar verjaardagscadeau.

Aan het zeer vroeg begonnen seizoen hebben wij dan ook alleen maar weer positieve en zeer gezellige herinneringen overgehouden. De gîte was nog niet klaar begin april of deze was al verhuurd en dat is hij nu nog steeds. Met de camping hebben wij het ook heel druk, maar ook heel gezellig gehad met alle gasten. We hebben niet alleen BBQ’s georganiseerd waar iedereen aan mee deed. Maar er was ook meer te doen. Zo was hier in Laulne in  augustus een oogstfeest. Dus een fêtes de Laulne waarvan wij hier ook een poster hadden opgehangen en waar niet alleen wij zelf mochten komen van de organisatie maar ook onze gasten. Toen wij de poster hadden opgehangen en gingen informeren bij de gasten of hier interesse voor was, bleek dat inderdaad het geval te zijn. Wij gingen dan ook op die bewuste zondag van het feest naar het dorp met maar liefst 23 gasten, en daar waren ook kinderen bij. Zelfs de burgemeester kwam aan onze tafel zitten en vond het een hele eer dat wij er met zoveel gasten waren. We moeten het nu nog steeds horen hoe leuk ze dat vonden. Het was dan ook een ontzettend geslaagde middag waar je het eten niet op kon zoveel was er, maar ook de drank vloeide rijkelijk. Als afsluiting kreeg iedereen nog een afzakkertje van zelfgemaakte calvados mee. Alleen leek het er wel op dat onze mega groep wel heel veel calvados kreeg uitgeschonken. Sommige koffiekopjes liepen zelfs over! Maar ja, zelfgemaakte calvados te drinken krijgen moet je gewoon eens meegemaakt en geproefd hebben, toch?

Na afloop van het feest liepen wij ’s middags over de camping en terwijl bijna iedereen toch wel aanwezig was en de zon heerlijk warm scheen, was het verdacht stil rond en in alle caravans, campers en tenten. Bij navraag bleek later dat dit helemaal niet zou zijn gekomen van de calvados op het feest, “nee hoor, echt niet” het kwam natuurlijk door het lekkere warme zonnetje……….?  Maar gezellig was het wel en daar gaat het om.

Het was niet alleen weer een gezellig seizoen maar ook een zeer zonnige en warme tijd. Ook dit jaar waren veel gasten verbaasd over de ideale centrale ligging van onze camping. En of de gasten er nu met de auto er op uit trekken of per fiets, iedereen vind de veelzijdigheid van Normandië fantastisch en ook dat er hier zo ontzettend veel te doen is. En heb je even geen inspiratie, wij hebben inmiddels erg veel actuele informatie vergaard, en anders hebben wij wel kennissen die in het informatie- en toeristencircuit werken die wij altijd om informatie mogen vragen. Dus je zult je hier niet snel vervelen en zelfs voor wie een keer helemaal niks wil, is er de zalige rust hier.

Over de calvados gesproken, de al eerder genoemde boer/buurman die niet alleen komt helpen als het nodig is met bv. kachelhout, hooi, grint kan verzorgen en ook alle soorten zand, deze buurman heeft een broer. Die heeft hier vlakbij een erkende stokerij van pommeau, heerlijke likeur, cidre en natuurlijk de calvados, waar ook al heel veel van onze gasten zijn geweest. Het is daar ook heel leerzaam omdat hij altijd even aan de gasten laat zien hoe alles wordt gemaakt en hoe zo iets tot stand komt op basis van al die appels hier. De drankjes zijn er dan ook te proeven en te koop, maar vooral heerlijk. Wij gaan er ook wel eens langs voor een bakkie “koffie” (ahum!) maar dan wel op de fiets of lopend, want het is hier vlakbij. Alleen als je er wat koopt en je bent te voet, dan worden de flessen best wel zwaar na verloop van tijd. Gelukkig komt hij nooit met lege handen als hij hier bij ons ook even een bakkie komt doen. Toch leuk om zulke broers te kennen die je dan ook nog eens bijna overal van kunnen voorzien.

Wat het leven hier ook zo leuk en interessant maakt is het feit dat de gasten die hier bij ons komen niet alleen heel verschillend zijn, maar ook allemaal een andere kijk op het leven hebben en ook nog eens een verschillend beroep hebben of gehad hebben. Zo kan het bv. gebeuren dat hier een hele mooie combinatie van auto met caravan komt aanrijden en dat op de auto (een zg. combo) de tekst staat: “Hoveniersbedrijf en tuinonderhoud”. En dat dan wanneer  deze mensen na een poosje wat uitgerust zijn en een beetje gewend zijn aan hun welverdiende vakantie, ze opeens aan ons komen vragen: hebben jullie misschien nog iets te doen in jullie tuin of op het terrein?  En wat wil het toeval nu? Wij zitten saampjes al jaren aan te hikken tegen het snoeien van de grote haag voor ons huis . Daar zouden wij met zijn tweetjes dagen mee bezig zijn en dan moeten we alle takken ook nog eens opruimen, dus daar wachten we zo lang mogelijk mee. Deze professionele en zeer deskundige campinggast begon meteen met een grote motorheggenschaar aan onze heg en had die in een paar uurtjes helemaal gesnoeid en natuurlijk ook nog eens zoals het hoort. Maar ook kwamen er meteen een hoop gasten helpen en sommige ook nog met hun kinderen met het opruimen van niet alleen de takken maar ook het onkruid werd meteen verwijderd en dus hadden wij binnen een paar uur een geheel andere en opgeruimde tuin.                                  

Dus misschien een tip voor de eerstvolgende gasten die hierheen komen en ook toevallig reclame op hun auto hebben staan: Wil je rust en echt vakantie hebben? plak de reclame dan af of haal die van je auto, omdat wij bij de poort al kijken of wij wat aan jullie kunnen hebben. Haha, nee hoor, dit is een grapje. Alhoewel, wij zitten eerlijk gezegd nog wel steeds te wachten op gasten die hier aankomen met een geldauto voor hun caravan. Ja, die gasten lopen wel de kans op een verzoekje om hulp in onze richting, haha!

En dan hebben we de mensen die ons ook nog eens helpen met onze moestuin, zoals onze oude buurtjes uit Nederland. Deze mensen kennen wij al ruim 20 jaar. Ze hebben thuis hun “hele” leven al een grote moestuin dus wat doen die als ze hier komen? Juist ja, die staan ’s morgens al vroeg op lang voordat sommige andere gasten hier op zijn en staan dan al in de moestuin te spitten. De buurman werkt dan tot hij geheel in het zweet staat en gaat pas daarna douchen en ontbijten. Waar een ander ’s morgens hardloopt spit hij gewoon in een paar dagen even onze moestuin om tot weer een vruchtbare tuin. Maar ook met het snoeien van de heg hebben ze geholpen en wat al niet meer. En weer andere vrienden die ook heel veel van tuinieren afweten werken in de moestuin en snoeien bijvoorbeeld ook onze appelbomen en daardoor hadden we dit jaar een mega grote appeloogst waarvan we heel veel appelmoes hebben gemaakt en appeltaarten gebakken. Maar ook de paarden lusten de appels heel graag.

Verleden jaar hadden we ook met veel zorg nog veel groentes in de moestuin staan. Heel trots waren we ook op de boerenkoolplanten. Die plantjes waren door weer andere mensen meegenomen vanuit Nederland omdat wij die hier niet kunnen kopen. Net voordat we die zouden oogsten en opeten waren de paarden weer eens uitgebroken ‘s nachts. Walter stond ’s morgens lekker ergens van het gras te eten. En Fido? Die stond heerlijk midden in de moestuin ook te genieten, en inderdaad van de door ons zo gekoesterde boerenkoolplanten, en wat zag hij er ineens gezond uit. Hij vroeg alleen waar de UNOX rookworsten bleven die hier toch wel bijhoren. Dus nu vinden wij het prima als mensen voor ons allerlei soorten plantjes of stekjes meebrengen om in  de moestuin of waar dan ook te planten. Wij zijn met alle plantjes, stekjes & zaadjes heel blij. En de moestuin, daar hebben wij nu een hoger hek omheen gezet, en een bord met de tekst erop, VERBODEN VOOR PAARDEN!!

Van de zomer dachten ook campinggasten dat ze s’ nachts om een uur of twee hoefgetrappel van herten hadden gehoord en dat kan natuurlijk. Toen ze de ramen open deden renden de dieren meteen weg. Het  was alleen zo (dat bleek ’s morgens natuurlijk pas) dat Walter & Fido  die nacht weer eens hadden lopen rotzooien en waren uitgebroken. Ze hadden lekker op de camping wat gras gegeten en ’s morgens stonden ze gewoon voor onze keukendeur te wachten op hun “ontbijtje”.  Ze hadden een lekker paardenfeestje gehad. Nu hebben we alle hekken beter gemaakt en kan dit niet meer voorkomen. Hoewel ik soms wel eens denk bij Fido vleugels verdekt opgesteld te zien zitten.

En dan hebben wij ook nog onze overbuurman die graag gasten met een caravan  of iets dergelijks onder begeleiding met zijn nieuwe motor (zo’n vierwiel, een quad) de camping op begeleidt, net als onze postbode trouwens die onderweg soms hele tekeningen maakt voor gasten die naar ons aan het zoeken zijn. Maar de “motor” buurman is nu pas met pensioen en heeft dus alle tijd van de wereld om gasten onderweg op te zoeken en hierheen te brengen/begeleiden. Wij hopen nu alleen dat hij nog eens aankomt met gasten die eigenlijk ergens anders een camping hebben gereserveerd maar onder zijn ietwat dwingende maar zeker goedbedoelde aanwijzingen hier bij ons terecht komen. Een soort van caravan hunter. U bent dus gewaarschuwd als u hem hier in de buurt ziet rijden. Het is wel zo dat hij niet (of nog niet) is bewapend en verder altijd heel vriendelijk is, tenminste zolang u “bereidwillig” en rustig achter hem aan blijft rijden. Of hem anders omkoopt met een pastis.

En dan onze buurman Albert, onze dik 80-jarige vriend komt nu regelmatig aanlopen of rijden zo gauw hij Ed bezig hoort met de motorkettingzaag. Hij komt dan aanlopen met zijn stok en een grote grijns op zijn gezicht en vraagt of Ed nog tot tien kan tellen en heeft me dan toch een lol. Maar hij draait zijn hand er ook niet voor om even te komen helpen met zagen of andere klusjes. Ik hoor u al zeggen: ach, wat zielig, moet hij ook nog helpen. Maar de mensen hier in de campagne zijn ook op oudere leeftijd vaak nog zeer actief en ook zeer mobiel en gezond van lijf en leden. Dat komt volgens Albert mede door de calvados, die drank is ook medicinaal.........                                                                                        

Maar ook onze nieuwe burgemeester komt zo af en toe even bijpraten. Van hem hebben we al veel hulp gehad, en straks is er weer de nieuwjaarsborrel in het gemeentehuis waar wij natuurlijk ook weer naar toe gaan. Niet alleen voor de champagne en de hapjes hoor, maar meer voor de gezelligheid en de foto’s in de krant, haha.

De kerstdagen komen eraan en dat is te merken. Wat een geweldige kerstversieringen hebben ze hier toch overal, de een nog mooier en drukker dan de ander. Ja, de Fransen houden van gezelligheid en feesten en daar hoort dan ook altijd eten en drinken bij. Dat ze van eten houden horen en zien wij hier dan ook al dagenlang, ze jagen er weer flink op los en wij weten nu ook van onze buurman de geluiden van de schoten te onderscheiden zodat wij weten waar ze op jagen. Als ze bv. op zwijnen jagen zijn me dat toch een kanonschoten! Maar behalve het geluid hiervan willen wij hier verder ook niets van weten, dat laten we maar aan de Fransen zelf over.

Als wij willen kunnen we hier allerlei wild krijgen. Onze buurman (die van die broer die een calvadosstokerij heeft en ook weer van alles kan regelen, die dus) die heeft ook mega grote en supervette kalkoenen rondlopen op zijn erf. Toen wij laatst bij hem waren vroeg ik of die voor de kerst waren en ja dat waren ze zeker.  En of wij er misschien ook een wilden hebben? Ze hebben tenslotte bij hem wel een heel vrij leven en krijgen ook veel en goed voer. Ik vertelde hem dat ik nooit zo’n kalkoen zou kunnen doden, maar dat was geen probleem dat deed hij wel even voor ons. We moesten hem alleen wel “even” zelf kaal plukken en van binnen er ook nog alles zelf uithalen. We hebben op een hele stoere manier bedankt voor de eer en dat we al van alles in huis hadden en misschien een volgende keer, over vele lange jaren ooit misschien eens, heel misschien, maar ik denk  toch beter van niet, hoor.

Het nieuwe jaar komt er weer aan, en wij gaan voor Oud en Nieuw als vanouds weer oliebollen bakken, en we gaan ze dan ook rondbrengen bij onze buren, en er komen ook veel vrienden en kennissen oliebollen halen en proeven en ook dat is dan weer heel gezellig. Ook zal er natuurlijk weer een lekker wijntje klaar staan. Gezelligheid en lekker genieten, daar doen wij het voor. Die gezelligheid en gastvrijheid, behulpzaamheid en verdraagzaamheid, daar staan de Manchois, dus de mensen uit Manche, om bekend en daarom zijn wij er ook heel trots op om nu geheel officieel hierbij te mogen horen. En met deze fijne gedachte gaan wij weer vol enthousiasme het nieuwe jaar in, waarin wij opnieuw hopen op weer veel gezelligheid. En dus: leef gezond ook in 2009 en geniet lekker van het leven.

Beste gasten: tot in 2009! Salut en Normandische groeten vanuit Laulne,

Doreen en Ed Advocaat